Σύνθημα μας η επισφάλεια

Η σημερινή κατάσταση επισφάλειας θυματοποιεί πρώτα από όλα τους ευάλωτους πληθυσμούς. Ενώ οι κυβερνήσεις ακόμα έχουν το θράσος να επικαλούνται τον ανθρωπισμό και την κοινωνική πρόνοια, στην πράξη όλα αυτά θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους ή του σημερινού χρέους.  Θα ήθελα πολύ να πω ότι αυτό είναι ένα κλισέ ωστόσο η πραγματικότητα με διαψεύδει.  Το 2010 κλείνει η σχολή τυφλών στην Θεσσαλονίκη. Σήμερα, το εργαστήρι ειδικής αγωγής Μαργαρίτα,* το οποίο και απασχολεί 100 εφήβους και ενήλικες με ειδικές ανάγκες, κινδυνεύει να κλείσει μιας και το κράτος (Νομαρχία, ασφαλιστικά ταμεία) έχει αφήσει τους 30 εργαζομένους απλήρωτους για πάνω από 6 μήνες. Σε επιστολή που απέστειλε προς τον υπουργό Υγείας το Διοικητικό Συμβούλιο του Μαργαρίτα γίνεται γνωστό ότι όχι μόνο είναι αμφίβολη η καταβολή των καθυστερημένων ποσών αλλά και ότι το ποσό της τακτικής επιχορήγησης θα περικοπεί περαιτέρω.

Ζώντας με το ένα πόδι στο εξωτερικό και το άλλο πόδι στην Ελλάδα βλέπω ότι η μείωση κοινωνικής πρόνοιας δυστυχώς δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο (αν και στην Ελλάδα οι συνθήκες ήταν πάντα πολύ κατώτερες). Στις πρόσφατες διαδηλώσεις στο Λονδίνο μητέρες και κοινωνικοί λειτουργοί κατέβηκαν στους δρόμους με πλακατ ζωγραφισμένα από παιδιά που ανέγραφαν συνθήματα όπως: 'Joe is angry'. Ο Τζο είναι θυμωμένος που του κόβουνε την κοινωνική απασχόληση του μιας που δεν είναι παραγωγικό μέλος αυτής της κοινωνίας και δεν μπορεί να ξεπληρώσει κανένα χρέος.

"Ο Γιώργος είναι θυμωμένος" γιατί μπορεί από δω και πέρα να μένει στο σπίτι γιατί η κοινωνία στην οποία ζει δεν μπορεί να του προσφέρει αυτό που άλλοι θεωρούν δεδομένο. Δυνατότητες για κοινωνικοποίηση, κατάρτιση και κάποια αξιοπρέπεια.

* Το ΕΕΑ Μαργαρίτα ιδρύθηκε το 1979 από ιδιωτική πρωτοβουλεία μητέρας ατόμου με ειδικές ανάγκες και προσφέρει κατάρτιση σε παιδιά με νοητική στέρηση.